Emma’s kijk op Nicaragua

31 Jul

Zou ik gaan? Zou ik niet gaan? Het heeft lang geduurd voordat ik 100 % zeker was. Maar toen ik het zeker wist, ben ik er helemaal voor gegaan. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad en ik zou het zo weer opnieuw doen! We hadden er al een heel jaar naartoe geleefd en toen het eindelijk zo ver was, was het moeilijk te geloven dat we er écht waren. De eerste beproeving voor mij was toch wel het eten. Daar had ik lichtjes schrik voor maar dat bleek helemaal niet nodig! Twee momenten dat ik het eten niet echt zag zitten: één keer een bord met ‘prut’ waarvan je nooit zou kunnen raden van wat dat gemaakt was en één keer kippensoep, met alles erin van de kip wat je je maar kan indenken. Daarbovenop hadden we nog zelf gezien hoe dat de kip geslacht werd! Smakelijk dus…

IMG_1787

Dit was twee keer in het gastgezin, mijn tweede familie die ik voor altijd in mijn hart zal dragen. Ik had echt nooit gedacht dat ik er zo’n band mee zou opbouwen hoewel het klikte vanaf de eerste moment. De eerste avond dansten we al limbo in de huiskamer alsof we nooit anders gedaan hadden. We hadden daar een broer en zus die heel hard hun best deden om zoveel mogelijk verstaanbaar te maken voor ons. Er ontstonden natuurlijk ook veel grappige misverstanden. Hoewel drie uur Spaanse les, elke week opnieuw, best wel veel leek, kenden we echt nog maar de basis die echt niet genoeg was voor een deftig gesprek. Heel veel woorden hebben we toch wel van daar geleerd. Dus de taal, waarvan ik dacht dat het een probleem zou worden, ging elke dag vlotter en vlotter ( wat je vlot kan noemen in het Spaans natuurlijk). Toen de dag was aangebroken van het afscheid met het gastgezin vloeiden er toch wel wat traantjes, en niet alleen bij mij.

IMG_1849

Ik heb veel geleerd van deze reis en ben, naar mijn gevoel, gelukkiger teruggekomen. Die mensen hebben minder dan wij en toch heb ik het gevoel dat ze veel gelukkiger zijn. Alles gebeurt daar zonder haast en het begrip ‘onder druk staan’ kennen zij niet. Ik ben heel blij dat ik kennis heb mogen maken met zo’n prachtig land en haar mooie taal, natuur en cultuur. Ik zou nog uren kunnen doorgaan over deze prachtervaring maar om af te sluiten wil ik de mensen graag bedanken met wie ik dit samen beleefd heb want samen met jullie was dit iets om nooit te vergeten!

IMG_1912

 

Emma Velaers

Nicaragua is een speciaal land!

24 Jul

544904_459273807480644_1875925367_n

We waren al een jaar bezig met ons voor te bereiden op het komende jaar dat we konden vertrekken richting Nicaragua. In dat jaar hebben we elkaar heel goed leren kennen en het duurde niet lang of we hadden al meteen een hechte band! Ons eerste inleefweekend was dan ook al meteen een voorproefje op het samen met elkaar doorbrengen. Na een jaar elke week Spaans te krijgen waren we er allemaal klaar voor om te vertrekken, een week voordat we vertrokken kon niemand het nog over iets anders hebben dan over Nicaragua. En daar was het moment dan, aan het station vertrokken we met de bus naar Brussel, voor mij een grote ervaring want zolang op een vliegtuig zitten had ik nog nooit gedaan, dus het was al zeer spannend! Eens op het vliegtuig werd het ons allemaal duidelijk: we ons gingen twee weken amuseren en ons vooral inleven.
320016_4087633727916_996813636_n
Na een lange vlucht kwamen we het zeer warme Nicaragua binnen, we wisten niet waar eerst naar te kijken. Wat ons het eerste opviel was dat het er enorm warm was. Met een super waanzinnige bus vertrokken we naar ons eerste hotel waar we ook de voorlaatste nacht terug naar toe zouden gaan. In die week gingen we naar ons gastgezin… ook weer een hele ervaring. Eerst keek ik er enorm tegen op, om een week in een vreemd huis te gaan wonen. Maar wanneer ik mijn ‘mama’ en mijn ‘zussen’ had gezien was dat gevoel al meteen vergeten! Samen met Jill werden we er ontvangen als God in Frankrijk: we kregen alles wat we vroegen en ze maakte speciaal dingen klaar die wij graag aten. We kregen zelfs de kamer van de twee meisjes wat voor mij en Jill natuurlijk super was want ze was in het ROZE ! De gastvrijheid heeft mij daarom ook zeer fel gepakt want ze zouden alles weggeven aan ons en zelf niks meer hebben en dat is een heel andere mentaliteit dan hier in België! Tijdens die week zijn we veel gaan bezoeken in het dorp Nueva Guinea met jongeren van daar wat natuurlijk ook eens fijn was om met hen te kunnen praten. Wat ik ook enorm fijn vond was ’s avonds, wanneer alle kinderen vanuit de buurt samen op een pleintje kwamen waar ze samen zaten of speelden. Zo anders als hier bij ons en dat mis ik nog elke avond, zoals we daar zaten was echt super! Na een week moesten we afscheid nemen van Nueva Guinea maar ook van ons gastgezin wat zeker niet zonder tranen is geweest, want zelfs na 1 week hadden we met hen een fantastische band! Maar lang treurden we niet we vertrokken met onze super overgekleurde bus naar andere steden, ik herinner mij nog dat we met een bootje het groen ingingen en na een uurtje varen kwamen we aan een strand waar we eerst eens met onze voeten ingingen maar voordat we het wisten helemaal in lagen!  En wat ik zeker ook niet mag vergeten is het feestje voor Jaak! Het was een fijne avond, iedereen danste en lachte en we wouden vooral onze Jaak allemaal een verjaardag geven die hij nooit meer zou vergeten, en dat is denk ik ook gelukt ! Met een piñata in de lucht mocht Jaak hem stuk slaan zodat er allemaal snoep op de grond viel. Wie wil er nu niet zijn verjaardag vieren in Nicaragua?
156812_10200500465569680_1202855327_n
Ik kan zo nog blijven doorgaan  over de vulkaankraters en het drinken uit een kokosnoot, het verven en werken in de scholen maar dat gaat net iets te lang duren. Maar wat ik al zeker weet is dat ik ooit nog eens terugga naar het o zo mooie land Nicaragua want ik ben er verliefd op geworden !!

 Stephanie Timmermans

Una nueva familia y amigos por siempre!

9 Jul

304

We zijn nu al bijna 3 maanden thuis maar het verlangen naar Nicaragua is er nog steeds. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet terug denk aan onze 2 weken aldaar. Alles heeft een enorm effect op mij nagelaten en ik merk nog steeds dat ik anders redeneer over bepaalde dingen. De simpele dagelijkse routines zoals je wassen, tanden poetsen, eten klaarmaken of naar school gaan zijn voor mij niet langer vanzelfsprekend. Voor de lokale bevolking was het normaal maar voor ons was het toch wel even aanpassen. Vandaag de dag denk ik nog steeds aan het wc-papier dat hier wél in de wc mag!
311
Wat ik vooral mis is de altijd gezellige en relaxte sfeer. In onze gastgezinnen was er wel altijd tijd om even in de schommelstoelen te zitten en met onze nieuwe ‘mama’ te babbelen over koetjes en kalfjes, al dan niet met enkele woordenboeken : )
In Nicaragua voelde je wel dat men het rustiger aan deed. Als het nu niet gaat dan doen we het straks wel! Het mooie eraan is dat het misschien wel lang duurde, maar het gebeurde wel effectief!

Overal waar we kwamen werden we hartelijk ontvangen, zeker in Nueva Guinea. De eerste dag werden we al direct ondergedompeld in hun cultuur. In ons hotel konden velen niet slapen door de hevige muziek van de discotheek, een straatje verder. Eén ding is zeker; Nicaraguanen houden van muziek en dans! Typische traditionele dansjes werden keer op keer voor ons opgevoerd, maar we genoten er steeds weer van.
343
Toen we onze gastgezinnen ontmoetten, was de spanning echt te snijden. Niemand wist wat te verwachten, maar uiteindelijk kon het gewoon niet beter zijn. Het ene gezin was wat groter dan het andere en soms wist je ook niet goed of dat ene meisje nu familie was of gewoon een vriendin… Of waren ze nu gewoon met je aan het lachen omwille van je gekke Spaanse woorden? : ) Ons Spaans had echt wel een limiet maar het was wel leuk dat ze er altijd rekening mee hielden en het desnoods met handen en voeten uitlegde ! ‘Amigos por siempre’ van ons gastgezin meisje, Mercedes, zal ik altijd blijven onthouden…

Ik ben echt zo blij dat ik de kans heb gekregen om zo een prachtige en leerrijke inleefreis te mogen maken. Als ik van één ding zeker ben, is dat ik zeker terug ga. Niet alleen om al onze nieuwe vrienden en ‘familie’ terug te zien maar ook om de prachtige natuur verder te ontdekken en verder ondergedompeld te worden in hun kleurrijke cultuur.

Besos,
Anne

119

Een superleuke reis die ik meteen opnieuw zou maken!

2 Jul

De reis begon al goed voor mij. We kwamen aan in Managua en waren aan het wachten op onze valiezen. En natuurlijk had juist ik pech en was mijn valies er niet bij. Dat is niet zo fijn, want je kent het land helemaal niet en wil dan ook je eigen spullen hebben. De begeleiders hadden ook altijd gezegd dat je best iets op je legt als je slaapt, dat dat veiliger is, gezien de vele en grote insecten. Gelukkig was mijn mama zo slim geweest om wat kleren en een pyjama in mijn rugzak te stoppen. Dus heb ik die nacht op en onder handdoeken geslapen.  
De volgende dag had ik ’s avonds mijn valies al terug, dat was toch wel snel vond ik zelf, ik was wel blij en opgelucht J

Nicaragua heeft een prachtige natuur. We zijn de tweede dag een vulkaan gaan bezoeken, waar we heel mooie uitzichten hebben kunnen zien, op een meer en de zee. En we hebben er ook een luiaard gezien. We hebben ook nog andere wandelingen en boottochten gemaakt en elke keer weer zagen we veel dieren die we hier alleen in de dierentuin zien. En elke keer weer was ik verbaasd hoe mooi de natuur daar is, en hoeveel ze verschilt van onze natuur.

DSCN8091
DSCN8042

De vierde dag zijn we naar Nueva Guinea gegaan, waar we werden verwelkomd en onze gastgezinnen op ons stonden te wachten. Na de hartelijke welkom zijn we met onze gastgezinnen naar onze ‘thuis’ gegaan voor die week. In het begin liep het wat stroef en was het nogal moeilijk om iets te vertellen. Maar na de tweede dag in ons gastgezin ging het al een stuk beter, we vertelden over onze families en hoe wij hier in België leven aan de hand van foto’s. Wij leerden ze België ‘kennen’ en zij vertelden ons over Nicaragua en hoe zij daar leven.
We hebben heel veel van hun cultuur geleerd. Onze ‘mama’ maakte buiten bonen met rijst en kip en ook nog altijd iets anders wat we hier niet kennen. Meestal was het wel heel lekker, maar de naam kon ik nooit onthouden of uitspreken J
’s Avonds speelden we altijd UNO, dat vond mijn familie superleuk en dat kennen ze daar niet. Op het einde van ons verblijf daar kende heel onze familie en iedereen die daar op bezoek kwam het spel.
Ons gastgezin was echt geweldig, ze deden heel veel met ons en waren ook heel bezorgd als we even ziek waren. We hebben veel van hun geleerd over Nicaragua en de grote verschillen in hoe zij leven en denken. Daarom zijn er ook heel wat traantjes gevloeid toen we er weg moesten. DSCN8419Ik heb nog veel contact met mijn gastgezin, vooral met Karen, de vriendin van mijn ‘broer’ die bij ons woonde. We Skypen elke zaterdag op hetzelfde uur. Meestal verstaan we elkaar wel niet, maar we vinden wel altijd een oplossing om het te vertalen. En eens we vertrokken zijn, kunnen we niet meer stoppen. We Skypen dan ook meestal 1,5 tot 2 uur. Ik blijf ook elke keer weer nieuwe dingen ontdekken door wat ze me vertelt. Ik mis mijn familie heel hard, en daarom wil ik nog eens dolgraag teruggaan naar Nicaragua.

Ik ben echt heel blij dat ik deze kans heb genomen en zou de reis direct opnieuw maken. Ooit ga ik nog eens terug, want mijn gastgezin, de natuur en alle andere typische dingen uit Nicaragua hebben een diepe indruk op mij nagelaten. En dat wil ik zeker nog eens terugzien!

2d0fe2c8a50211e28efa22000a1fbd9c_7

Helene Neven

“Box”

27 Jun

DSC01256

DSC01262

Meegaan naar Nicaragua is een van de beste beslissingen die ik ooit al gemaakt heb.  Ik weet nog toen we voor het eerst op school te horen kregen over de inleefreis.  Op een of andere manier sprak het mij meteen aan en wist ik ergens: dit is mijn kans om mijn grenzen te verleggen! Ik twijfelde wel eerst tussen de drie dagen Parijs met mijn vrienden en de twee weken Nicaragua met een groep vreemde mensen, maar achteraf bekeken, heb ik duidelijk de juiste beslissing gemaakt!

Nicaragua heeft een grote indruk op mij nagelaten.  Om te beginnen sprak de mentaliteit van de mensen me heel erg aan.  Als je op straat nog maar knikte naar een wildvreemde, kreeg je onmiddellijk een glimlach, gevolgd door een “Buenas!”.  Ook het eten vond ik beter meevallen dan verwacht.  Ik dacht eerst dat ze mij daar 14 dagen lang bruine-bonen-prut gingen serveren, die ik nooit doorgeslikt ging krijgen…  Hier had ik me dus volledig in vergist! Het eten, vooral het fruit, viel zó goed mee, dat ik het zelfs na onze terugkomst in België verschrikkelijk begon te missen.  Ik had me op voorhand ook voorgenomen me open te stellen voor deze nieuwe dingen en me aan te passen aan hun manier van leven.  Dit bleek echter totaal geen marteling, maar eerder een mooie ervaring. Je doet immers niet altijd je behoefte boven een groot gat waar je de cucarachas (kakkerlakken) kan zien kruipen over de……

Er waren natuurlijk ook momenten waarop ik me minder geamuseerd heb.  Zo was er bijvoorbeeld het gastgezin waar ik en Wout ons op het begin iets minder thuis voelden dan gehoopt.  Aangezien we de pa nooit te zien kregen en er steeds nieuwe mensen rondliepen in huis, dachten we eerst dat we terechtgekomen waren bij de plaatselijke ‘Godfather’.  Dit alles bleek later veel beter mee te vallen dan verwacht.  Aan tafel konden we soms zelfs eens goed lachen met onze gastzus Anyerrika (‘de protput’).  Vooral de momenten waarop we haar Nederlandse woorden probeerden aan te leren, waren duizend cordoba waard.  Zo had ze het bijvoorbeeld moeilijk om de naam ‘Wout’ uit te spreken, en kwamen we niet verder dan ‘Box’…

DSC01489

Waar ik ook heel blij van ben, is dat ik tijdens deze reis nieuwe mensen heb leren kennen die ik anders nooit ontmoet zou hebben.  Ik heb hier veel nieuwe vrienden gemaakt en deze mensen leren kennen zoals ze echt zijn.  Zo heb ik bijvoorbeeld ook  Cristina ontmoet. Ik kende haar hiervoor totaal niet, maar de lange voorbereiding en de prachtige reis naar dit mooie land heeft ons allen de kans gegeven om mekaar zo goed te leren kennen en zo dicht bij nieuwe personen te komen, dat we uiteindelijk vrienden gemaakt hebben en mensen hebben leren kennen, die we waarschijnlijk niet snel zullen vergeten.

Nicaragua heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat het voor mij een belangrijk hoofdstuk in mijn leven is dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen.
Nicaragua is warm, letterlijk en figuurlijk…

Lennerth

DSC01661[1]

Un viaje inolvidable

12 Jun

20130612-175531.jpg

Meedoen aan de inleefreis naar Nicaragua was de beste beslissing die ik tot nu toe ooit genomen heb.

Het was een reis vol goede herinneringen en onvergetelijke momenten: achteraan in een pick-up meerijden, zwemmen in een vulkaankrater, samenleven met een zeer aangenaam gastgezin,…

20130612-180005.jpg

Voor ik vertrok had ik Nicaragua voorgesteld als een land zonder verharde wegen en maar enkele plaatsen met elektriciteit, behalve dan in enkele grote steden, maar nu weet ik wel beter, er is bijna overal elektriciteit en bijna alle straten zijn verhard. Een juiste verwachting was wel dat er een grote kloof is tussen rijk en arm, zo was er in Managua een arme man die ons persé .mwou rondleiden in de kathedraal. Hij kon niet praten, maar bleef de hele tijd bij ons en deed ons tekens van waar we naartoe moesten (terwijl we er niet om vroegen). Later toen we vertrokken naar het winkelcentrum tegenover de kathedraal riskeerde hij zijn leven om voor ons de auto’s tegen te houden. We kwamen aan bij het winkelcentrum waar hij ons ook wou rondleiden, maar hij mocht niet binnenkomen omdat hij arm was. Dit zal me toch altijd bijblijven.

In Nueva Guinea sliepen Alexander en ik in hetzelfde gastgezin. Dit was zeer een aangename ervaring. We hadden er niet te klagen, behalve dat we elke maaltijd rijst en bonen aten. Alexander had hier geen problemen mee, maar ik was ze al snel beu. Voor de rest was het een zeer fijn verblijf in het gezin. We konden er als we zin hadden rusten in de hangmatten die er ophingen, wat we dan ook meermaals deden.

20130612-175721.jpg

20130612-175807.jpg

Toen we weer naar België vertrokken had ik een dubbel gevoel, ik wou wel terug naar huis, maar ik wou ook niet meer weg uit Nicaragua. Het is zonder twijfel het mooiste land waar ik ooit al geweest ben en ik kan niet wachten om terug te keren.

Groetjes

Robin

20130612-175858.jpg

Geen fruit van de Colruyt

12 Jun

Één van de leukste dingen aan Nicaragua was dat we er zoveel dingen konden doen die in België niet getolereerd zouden worden. Één van die dingen was bijvoorbeeld in deze “camion-laadbak-auto” rijden. Dat vond ik echt een fijne en unieke ervaring en zo heb ik ook veel van de omgeving kunnen meepikken zoals koeien die vrij over straat lopen. Die dag waren we op weg naar de rivier om lekker te barbecueën en een beetje uit te rusten van onze week in Nueva Guinea.

20130612-174926.jpg
één van mijn grote dromen, voordat ik naar Nicaragua vertrok, was om het fruit rechtstreeks van de bomen te plukken en dan op te eten. Gelukkig was mijn wens in vervulling gekomen en hebben we een verse kokosnoot kunnen eten in Los Angeles! Later, in Léon, tijdens het hanengevecht, heb ik ook kunnen genieten van een verse mango die ik zelf van de boom had geplukt. Het hanengevecht had me niet kunnen bekoren maar gelukkig had de mango-ervaring mij toen toch nog eventjes kunnen opvrolijken tijdens het gruwelijke gevecht

20130612-175032.jpgb
In Nueva Guinea werden we beschouwd als echte VIP’s of PMP’s (Personas Muy Populares). Enkele van ons zijn zelfs op televisie geweest. Astrid, Jill en ik waren ook nog eens op de radio te horen. Soms werden we zelfs herkend als Amerikaanse filmsterren of zangeressen. Ik vond het vooral heel gek toen er foto van Astrid en mij met een verfborstel in de hand op de achtergrond van een leerling haar gsm stond. Deze leerling zat op school waar wij waren gaan verven en zij en haar vriendinnetjes hadden een dag geleden om een foto gevraagd. Gelukkig waren ze altijd heel lief en vriendelijk en waren wij ook heel fier dat we met hen op de foto mochten!

20130612-175125.jpg

Saludos,
Astrid Lacroix

Ontelbaar veel herinneringen!

27 May

Om te beginnen: “Wat een vliegrit!” Het was zeer leuk dat we films en series konden kijken, spelletjes konden spelen enzovoort! Daardoor merkten we bijna niet dat de rit zo lang duurde.
Toen we in het vliegtuig terug naar huis kwamen, merkten we dat het een heel ander vliegtuig was en we beseften dat dat geen leuke rit zou worden. We hadden geen televisietje meer voor ons, we mochten niet kiezen wat we keken, en slapen lukte niet echt.

We hebben allemaal uitgekeken naar het landen in het warme en mooie Nicaragua. Nu ik eraan terug denk, komen vele herinneringen terug in mijn hoofd. Ik ga jullie laten genieten van enkele van deze herinneringen!

20130527-192929.jpg

20130527-192939.jpg

In de eerste week hebben we vrij veel dingen bezocht. Mooie bloemen, prachtige uitzichten, vulkanen en nog veel meer! Ik was zeer gefascineerd door de mooie landschappen en natuurelementen. Op momenten zag je mooi beboste stukken en dan een paar meter verder weer een heel sober bebost stuk, met enkel grassen en mossen.
Het vele wandelen op de vulkaan was wel de moeite waard. Ik was vooral moe na de wandeling, maar achteraf gezien ben ik blij dat we dat gedaan hebben, het was allemaal mooi om te zien. Goed dat we met een open-busje naar boven en beneden gebracht werden!

20130527-193718.jpg

Aan deze kerk/kathedraal heb ik een herinnering die ik zeker de moeite waard vind om te vertellen. We gingen dus deze kerk bezoeken en waren aan het rondkijken binnenin de kerk, toen plots een rare man bij ons stond en ons vanalles probeerde duidelijk te maken, maar wij wisten niet meteen wat hij bedoelde. Dus volgden enkelen van ons hem. Hij leidde ons rond in de kerk en deed op sommige plaatsen dingen voor die wij ook moesten doen, bijvoorbeeld op onze knieën zitten en de grond kussen. De man kon niet spreken en was doof, dus was het niet even gemakkelijk om met hem te communiceren. We vonden het allemaal heel lief van hem, maar langs de andere kant toch een beetje eng. Toen we de kerk wilden verlaten, bleef hij ons maar volgen, tot we in het winkelcentrum aankwamen. Daar werd hij aangehouden door de politie, wat op zich wel erg was, maar langs de andere kant was ik toch blij dat hij er niet meer was. Dat was me een uitstapje..

20130527-193310.jpg

Een paar dagen later werden we verwacht in “Parque Vivero”. Daar hadden sommige mensen enkele acts voor ons voorbereid, en dat was de plek waar we ons gastgezin voor het eerst zouden ontmoeten! We waren dus allemaal vol spanning aan het wachten.
Het was best raar toen we merkten dat er enkel een meisje ons kwam halen, maar Helene (mijn gastgezin-genoot) en ik waren wel blij om haar te ontmoeten. Het was een hele leuke eerste indruk, dus zagen we het wel goed zitten.
Het communiceren met haar en de rest van het gastgezin verliep eerst zeer stroef maar naarmate de dagen voorbij gingen, ging het wel beter.

20130527-193354.jpg

Ons allereerste ontbijt in ons gastgezin: bonen natuurlijk! “Dat viel wel mee.” Opluchting!
Ons gastgezin was zeer leuk en zorgzaam. De meeste momenten met hen waren wel leuke, met hier en daar enkele twijfels.
Op Jaak zijn feestje hebben we zeer leuk gedanst met ons nichtje en ze leerde me de salsa! Ik was zo blij.

20130527-193447.jpg

20130527-193452.jpg

Een laatste herinnering, is een minder leuke. Op een dag werd Helene ineens zo ziek, ik was kei bezorgd en was bang dat ze enkele dagen ziek zou worden. Ik vertelde haar dat ik blij was dat ik nog niet ziek geworden was. Maar dat had ik beter niet gezegd, want enkele dagen erna had ik het zitten. Ik had zo pijn en was zo verdrietig dat ik niets meer kon doen met de groep. Ik ben ongeveer een week ziek geweest en heb de rest van de activiteiten niet kunnen meedoen, wat ik echt heel erg vond.

Ik vond het een super ervaring, enkel dat ik mijn vrienden en familie zeer hard miste. Ik zal de momenten nooit vergeten en ik weet dat ik ook nooit meer zo iets ga meemaken, dus ik ben de mensen die ervoor gezorgd hebben dat ik mee kon gaan zeer dankbaar!

Sofie Flach

Las historias de Bear Grylls

21 May

Het lijkt nog op de dag van gisteren dat we allemaal gedropt werden in het veel te warme Nicaragua. Omdat we nog allemaal pompaf waren van de 13 uur lange vlucht, hadden onze begeleiders voor een zeer trendy bus gezorgd die ons naar een typisch hotelletje bracht: hotel Los Felipe.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De volgende ochtend brak aan, ook al had mijn kamergenoot mij 6 keer wakker gemaakt… toch had ik zalig geslapen. We zouden vandaag naar het natuurpark gaan waar een uitgestorven vulkaan zou zijn, jaja hier is het allemaal begonnen: onze eerste scène van bear grylls ging hier van start. De eerste scéne zit er op, nu naar de volgende…

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We zijn al een paar dagen verder en het is eens dringend tijd om de handen uit de mouwen te steken. Vandaag gaan we helpen in La montañita, het is een kleine school met een groot hart die echt aan iedereen denkt, we hebben in deze school een pad aangelegd wat bloed, zweet en tranen kostte.
562636_10200500452969365_1830352049_n

Na de middag gingen we naar Los Angeles waar we bleven eten in een klein maar gezellig cafeetje langs de weg, spijtig genoeg was het water op en zijn we samen met de lokale bevolking terug de wildernis in moeten trekken die ons hun bron van verse kokosmelk lieten zien. Wat was dit verfrissend en lekker!
891688_367718866672952_1781860327_o

Nu nog enkele dieren vinden en onze brandstoftanken zijn weer gevuld voor vandaag.

Met man en macht gaan we naar de verzamelplaats waar we onze gastgezinnen krijgen voorgesteld, vol spanning zitten ik en lennerth op het puntje van onze stoel en wachten we op onze gastouder, opeens zien we Hilde naar ons toe stappen met Anjerrica (codenaam: protput), een gezette vrouw die er op het eerste zicht raar uitzag maar nu we haar hebben leren kennen bleek ze een vrouw te zijn met een hart van goud die er alles aan deed om ons verblijf bij haar thuis top te maken.
537151_534074089968772_842212338_n
We werden behandeld als prinsen, zelfs toen ik met mijn hele bazaar in de riool was gevallen zorgde ze er voor dat mijn kleren terug van zwart naar wit werden getoverd.

904129_367729670005205_810895317_o

Enkele dagen later brak het einde al aan van de tijd met ons gastgezin en begon er een nieuwe week in Nicaragua. Het afscheid verliep iets vlotter dan de kennismaking, maar ja, dat hangt van persoon tot persoon af. Nu gaan we een busrit van 7 uur tegemoet, dat wordt afzien! Eens in Léon aangekomen is het nog een kwestie om naar de kamers te gaan en onze valiezen uit te pakken en nog snel naar enkele haangevechten te kijken om de dag tof af te sluiten.

Hier zijn we dan aan het einde van onze reis, binnen enkele uren is het terug de vlieger op en zijn we onderweg naar huis, wat ga ik Nicaragua missen, de mensen die ik hier heb leren kennen, de ervaringen die ik hier heb opgedaan, voor mij was deze reis in 1 woord: WAUW!

Saludos,

Bear Grylls aka Wout Digneffe

“We eindigden de reis dus zoals we hem waren begonnen: met schoonheid”

14 May

alex1

Onze eerste echte dag in Nicaragua, we waren met de bus uit Managua vertrokken op pad naar het natuurgebied” Mombacho” dat zich rond een uitgedoofde vulkaan bevond.

Hier kreeg ik mijn eerste indruk van het land Nicaragua: een prachtig land dat nog stukken ongerepte natuur bevat. Niet alleen in en rond het natuurpark kreeg ik dit beeld maar ook tijdens de busrit zag ik een glooiend landschap voorbijschuiven, het was een bewegend panorama. Tijdens de wandeltocht in het park kregen we uitleg over het park en zijn ontstaan en zagen we de ongerepte natuur met onze eigen ogen, ook zagen we een wild dier: een luiaard, je kan het dier wel niet echt wild noemen.(De luiaard is ook mijn lievelingsdier, dus wat een meevaller.)

alex2

De reis was niet enkel rust en genieten maar soms ook hard werken. Zo moest ons groepje in de school “la montañita” een pad aanleggen en hiervoor moesten we eerst het oude pad opbreken en de weg vrij maken van verschrikkelijk veel boomwortels(de school stond in een woud)en dit was een zeer zwaar werk om te doen, hier zie je ons hard werken op de foto (let op de Nicaraguanen op de achtergrond: even actief als ons.), daarom duurde het werk ook langer dan de 3 dagen die we in de school doorbrachten( trouwens een maand na onze reis is het pad nog steeds niet af!!!). In deze 3 dagen hebben we toch goed gewerkt want zoals je op de volgende foto kan zien is er toch al resultaat geboekt: onze namen staan in het vers gegoten beton.

alex3

alex4

Onze voorlaatste dag in Nicaragua brachten we door aan de oever van het meer van Masaya (het meer bevindt zich in een vulkaan en het water is dus op kamertemperatuur ).

Deze dag staat voor mij symbool als de laatste activiteit van de reis en hierna was er voor mij alleen maar ruimte voor terugdenken aan de reis en heimwee hebben naar dit prachtig land.

We eindigden de reis dus zoals we hem waren begonnen: met schoonheid, een prachtig uitzicht over het meer en zijn omgeving, een waarlijk panorama.

 

 

Alexander Deveux