Archive | April, 2013

Tranquilo… Op’t gemak!

30 Apr

Het leven in België is haast niet te vergelijken met het leven in Nicaragua. De mensen, de cultuur, de waarden en normen verschillen toch lichtjes met die van ons landje. Dit is mij erg opgevallen toen ik terug in België was. Hier is alles veel hectischer, alles moet stipt en nauwkeurig verlopen en we krijgen stress van de kleinste dingen. Ook zijn we lang niet zo behulpzaam als de Nicaraguanen. Als je hier op de grote markt van Sint-Truiden van je fiets valt is de kans groot dat iedereen je gewoon voorbij loopt. Dit is in Nica niet het geval ! Toen ik mijn voet in de rivier had gestoten en de ehbo-kist nog in het hotel lag, was daar meteen een jongeman die zijn zakdoek aanbod om rond mijn voet te binden. Achteraf is hij nog naar zijn zakdoek komen vragen. Ai … die hadden we in het ziekenhuis gelaten !

20130502-173139.jpg

De eerste schooldag was ook weer een hele aanpassing. Op tijd komen is sowieso nooit mijn sterkste kant geweest. En 2 weken leven in een land waar te laat komen een vaste waarde is, heeft er ook niet echt goed aan gedaan. Op school is de nieuwe regel: wie te laat komt in de les, krijgt strafstudie ! Het eerste uur op maandag, had ik al een strafstudie aan mijn been. Het werd mij meteen heel hard duidelijk gemaakt dat we niet meer in Nicaragua zaten !
Wat ik ook heel bewonderenswaardig vind aan de mensen daar is dat zij heel goed met ‘stressvolle’ situaties kunnen omgaan. Op een bepaald moment zaten we in het hotel en viel plots de elektriciteit uit. Sofie kreeg al bijna een paniekaanval omdat ze nu niets op de blog kon posten, ik was panisch dat iemand op mijn pas genaaide voet ging staan en nog iemand anders moest echt heel nodig, maar durfde niet in het donker naar de wc te gaan.

Terwijl wij met deze ‘stresssituatie’ probeerde om te gaan, staken de hoteleigenaars gewoon een paar kaarsen aan en gingen verder met hun werk. Alsof er niks gebeurd was. Laat alles maar komen zoals het komt, een prachtige ingesteldheid. Makkelijk bovendien als je zo kan leven. Als wij ook maar een tiende van deze ingesteldheid zouden kunnen overnemen zou dit al een pak minder stress betekenen voor velen van ons. Het zou ons waarschijnlijk ook veel gelukkiger maken, als je geen verwachtingen hebt kan je dus ook niet teleurgesteld worden.

Misschien moet ik de volgende keer als er weer eens een strafstudie boven mijn hoofd hangt, mijn leerkracht het kaarsenverhaal maar eens vertellen. Ik zou hem kunnen vertellen van de relaxte Nica sfeer. Ik zou hem kunnen vertellen over die prachtige ingesteldheid: laat alles maar komen zoals het komt. En wie weet begrijpt hij dan mijn zogezegde nalatigheid, mijn voortdurend te laat komen en mijn nonchalance.

Of misschien stuur ik hem beter eens naar daar en laat hem het gewoon zelf allemaal ervaren, dan begrijpt hij mij vast wel 🙂

Jill Clerx

20130502-173131.jpg

Advertisements

Matthias blikt terug

23 Apr

IMG_6913In Nicaragua heeft de prachtige natuur een sterke indruk op mij nagelaten. Maar vooral dan het extreme contrast met de overal brandende afvalhopen en zwerfhonden, -kippen, -koeien, -paarden, en -katten op straat. Een prachtig initiatief vond ik dan het project La Esperanzita dat boeren leert aan landbouw te doen met hun eigen inheemse vegetatie en leert zorg dragen voor deze oorspronkelijke planten. We kregen hier eerst een uitleg die mij eigenlijk schokte omdat dit eigenlijk de gelegenheid was waar ik erachter kwam dat  er in Nicaragua eigenlijk toch nog een dictatuur is. Het onderwijsniveau wordt zo laag mogelijk gehouden om te voorkomen dat de bevolking kritisch gaat denken en zich realiseert wat er met hen gebeurt.  Na deze presentatie maakten we hier een wandeling door de ‘jungle’, altijd gepaard gaande met enkele opnames voor de nieuwe Bear Grylls’ Ultimate Survival: Nicaragua (http://www.youtube.com/watch?v=42pL2gmg3xc).

Ook de gastvrijheid van de Nicaraguanen trof mij. Misschien was het enkel omdat we met onze bleke huidjes opvielen en bijna iedereen ons al kende, maar het verbaasde mij toch hoe vriendelijk de mensen zijn op straat. Als je in België tegen een vreemde op straat ‘goedemorgen’ zegt, word je al bekeken van ‘wat zegt die nu?!’. In tegenstelling tot daar waar iedereen wel hallo zei tegen elkaar. We werden ook in de gastgezinnen opgenomen met een ontzettende openheid en misschien zelfs liefde. Zelfs al waren we er enkel om te slapen en te eten, en op enkele momenten voor een iets langere tijdsspanne, we werden, de een al wat meer dan de ander, echt opgenomen in de familie. Bij het afscheid viel het dan voor sommigen niet mee. Ik persoonlijk had het héél goed getroffen met de familie Dávila, Cristina en ik zijn in die week echt deel van het gezin geworden.

IMG_6986

 Al bij al vond ik de reis zeker en vast meer dan de moeite waard. Ik mis de groep en de sfeer nog altijd enorm, het is nog een beetje moeilijk om aan te passen, maar het komt wel in orde, al hoop ik eigenlijk een klein beetje dat het gevoel blijft. Ik wil hiermee ook nog eens alle begeleiders en organisatie bedanken voor hun inspanningen. Ook wil ik de fantastische groep bedanken voor de ongelofelijke sfeer en alle onvergetelijke momenten. Gracias!!

IMG_7127

Een terugblik

15 Apr

10000km ver, alles anders: mensen, klimaat, levensstijl.

Toch voelden we er ons thuis ondanks de talrijke waarschuwingen gaande van  politieke onrust, ongedierte, tropische regens, allerlei ziektes tot het onverstaanbaar Spaans.

Maar we werden als gasten ontvangen, meer nog, de Nica’s beschouwden ons als een van hen.

Ondanks de schreeuwende slogans “socialisme, katholicisme, nationalisme” voelden we dat dit volk kreunde onder  een regime dat meedacht met het koloniale en meer recente verleden. Deze verborgen parel geklemd tussen big brother en de latino’s moet kiezen tussen cola en mobieltjes of reggae en gallo pinto.

Net geasfalteerde verbindingswegen werden afgebakend door schamele krotten,stromen van pover geklede mannen en vrouwen, schoolkinderen in hagelwitte hemd met azul broek of rok, altijd schreeuwende venters “agua!!!”.Voortdurend de scherpe geur van het laatste restje smeulend regenwoud dat opgeofferd werd aan de vooruitgang of uit pure noodzaak om de pollo tenminste warm te kunnen serveren.

Er straalt  levenskracht uit de donkere ogen van dit bruisende volk, zoals de talrijke vulkanen een voortdurende dreiging zijn voelt men hier de energie van mensen die vooruit willen , maar nog even worden tegengehouden door mank lopende structuren. Enkel een ander onderwijs ,dat toelaat kritisch en creatief te denken, zal een uitweg geven aan dit jonge land, waar de onderwijskwaliteit bepaald wordt door uniformiteit en stilte in de overvolle klaslokalen.

We werden verrast door de onmetelijke natuurlijke rijkdommen en de inventiviteit waarmee de loco’s omspringen om alles bruik- en eetbaar te maken. Een banaan is geen chiquita en de verse kokosmelk is zoveel beter dan dat blikje frisdrank. Wandelen in het regenwoud is een overlevingstocht, blij dat je heelhuids terug komt met immer de rode klei aan je voeten maar voldaan door de immense variëteit van fauna en flora.

Alles komt ooit in orde. Een tropische regen spoelde de pas geel-blauw geverfde schoolgevel af, morgen zou men opnieuw beginnen. Nooit opgeven… altijd opnieuw beginnen, tijd is hier echt relatief. Vergaderen, onderwijzen, bouwen, planning… niet efficiënt, maar toch leeft en overleeft men, is er een sociaal weefsel en bouwt men aan een toekomst.

Nicaragua, je hebt ons de andere kant van de realiteit laten zien. Het zal even moeilijk zijn hier terug te wennen aan de regeltjes en de voorgehouden werkelijkheid. Ons hart zal altijd een stukje daar blijven.

Bedankt!

Jaak

We zijn er!!

12 Apr

Over een uur zijn we in Sint Truiden! Omstreeks 10u zijn we aan het station. Tot dan!

20130412-090554.jpg

Vamos!

11 Apr

Beste ouders, vrienden en familie,

wij gaan onze allerlaatste nacht hier in. morgen om 5u moet iedereen vertrekkensklaar zijn aan de ingang van het hotel. of dat zal lukken weet ik nog niet… : )

we landen op vrijdagochtend om 8u30 in Zaventem, als alles goed gaat toch..

een bus van de jeugddienst komt ons ophalen en brengt ons naar het station van st truiden. Daar kan iedereen ons dus komen opwachten omstreeks 11u. het exacte uur is natuurlijk afhankelijk van wachten op valiezen, verkeer, etc.

Dus, we zien jullie allemaal in St-Truiden en NIET in de luchthaven!

tot vrijdag!

20130410-222739.jpg

Muchos gracias

11 Apr

Beste ouders, famillie, vriendjes en vriendinnetjes

Geen paniek, de begeleiding leeft heus nog maar vandaag is de blog eventjes van ons. Via deze weg willen wij graag onze fantastische begeleiding bedanken !
Daar gaan we dan :

Ze hebben deze reis niet alleen mogelijk gemaakt voor ons maar ze hebben ons ook gesteunt op alle vlakken. Ze lieten ons zeker niet aan ons lot over en stonden elke dag weer paraat ! Voor elk probleem vonden ze wel een oplossing en steeds weer zorgde ze ervoor dat wij het optimale uit onze reis haalde.
We hebben dan wel een jaar de tijd gehad om elkaar te leren kennen maar eigenlijk kunnen we pas na deze reis weten hoe iedereen echt in elkaar zit. En het was beter dan verwacht !

Sofie zouden we willen bedanken voor de schitterende blogs die ze steeds weer schreef en voor de vele toffe momenten die we met haar beleefden. Ze deinsde er zeker niet voor terug om soms eens met ons belachelijk te doen.

Hilde, was dan weer de plaats vervangende mama die ons steeds weer goed verzorgde wanneer iemand een kwaaltje had. Ook is zij een bekende vlaming in Nicaragua, iedereen kent haar daar. Ze is zowat het hart en ziel van de stedenband, wij zijn alvast trots op haar !

Deze reis genoten we van onze persoonlijke cameraman, ook gekend als Thomas ! Iedere emotie, speciale gebeurtenis en reactie werd door hem vastgelegd op tape. Leuk voor later ! Verder heeft hij ons verrast met zijn vlotte babbel en zijn aangename persoonlijkheid. Soms viel hij wel eens compleet uit de lucht als we hem vroegen naar de planning !

Ook al was het best vochtig in nicaragua, egon hield het bij droge humor. Verder werd hij vanaf het begin al gebombardeerd tot onze persoonlijke teddybeer ( soms tot ergernis van evi 😉 ) Het reilen en zeilen van nica kende hij als de beste en deze info deelde hij graag met ons.

De wederhelft van egon is Evi en dit hebben we kunnen merken gedurende de reis. Maar gelukkig had evi ook nog genoeg liefde in haar hart voor ons. Met haar konden we over alle mogelijke onderwerpen spreken ! Haar leerkrachtengevoel kwam af en toe naar boven maar over het algemeen bleef mevrouw Grosemans thuis.

Het spreekwoord luidt : stille waters, diepe gronden. Dit hebben wij kunnen merken bij Geert tijdens deze inleefreis. We hebben zijn verborgen danstalenten kunnen bewonderen in de disco. Hij was ook steeds zeer bezorgd om onze gezondheid en zonder klagen offerde hij zichzelf op !

Ons jarige jop, Jaak was vriend en vader van iedereen ! Zijn hart is zo groot dat hij zelfs een nicakindje vanuit België gaat steunen. De toekomst van de kleine Jacobus is verzekerd. Verder was Jaak ook zeer vrijgevig, ananas voor iedereen !!! Wij hopen alvast nog net zo te zijn als hem wanneer wij 60 zijn !

And last but not least, Marcel ! De reddende engel van de stedenband met nueva guinea. Hij was er dan wel niet vaak maar wanneer we dan samen waren was het altijd FEEST !

Zoals jullie onderhand al hebben kunnen lezen was het een fantastische ervaring met nog meer fantastische begeleiding ! We zijn hen zeer dankbaar voor al het geen wat zij ons gegeven en geleerd hebben.

Muchos gracias a todos !
Besos : Mathias, Alex, Lennerth, Wout, Robin, Jill, Emma, Astrid&Astrid, Stephanie, Sarah, Cristina, Anne, Lotte, Heleen en Sophie !

20130410-222808.jpg

Een prachtige bijna-afsluitavond

10 Apr

Na een verkwikkende slaap en een lekker ontbijt zijn we de stad Leon ingetrokken. De kathedraal van Leon is de oudste en de grootste kathedraal van Latijns Amerika. Het interieur is groots. De belangrijkste bezienswaardigheid is de kruisweg. Hij bestaat uit 14 levensgrote schilderijen. De buitenkant van deze kerk is vuil. Daar is nog werk aan. Al is de hoofdkoepel reeds mooi gerenoveerd en wit geverfd.

Het universiteitsgebouw is wel prachtig gerenoveerd. De prachtige binnentuin nodigt uit om er onder de schaduw van een boom wat te lezen of te studeren.

Dan was het tijd om naar de supermarkt te gaan om inkopen te doen voor ons middagmaal. De bus stond vertrekkensklaar richting Managua. Het was een warme en vermoeiende trip.

Voordat we naar ons Hostel Los Filipe trokken, bezochten we een opvanghuis voor kinderen die in een moeilijke situatie moeten leven. Vooral meisjes hebben te maken met seksueel geweld binnen de huiselijke sfeer. Via bemiddeling proberen ze de vertrouwensband te herstellen/ alleen als de problematiek zo groot is, stappen ze naar het gerecht. De kinderen krijgen er een opleiding: zo maken ze oa handmatten, die ze dan verkopen. Met dit geld kunnen ze de werking van het opvanghuis verder uitbouwen.

In ons hostel waren onzer bedden netjes opgemaakt en nodigde de douche ons uit om ons te verfrissen. Handdoeken echter hebben we niet gekregen, tenzij we er om vroegen. Want volgens hen zijn wij handdoekdieven.

Het hoogtepunt van de dag was een privé-show van Fhilip Montalban. Volgens de jongeren is hij een vet man. Met zijn rasta kapsel en dito baardje imponeerde hij ons allen. Maar meer nog waren wij onder de indruk van zijn prachtig gitaarspel en zijn schitterende stem. Zonder veel poespas vertelde hij ons zijn levenswijsheid.

Caribbean soldiers,

Fighting on the frontline

We will be fighting

Until the war is over

Met lennerth en de gitaar kon de avond niet meer stuk. Met dank aan lyric.com en songteksten.nl konden wij allemaal mee kwelen. Waarna Philip besloot om met no woman no cry de special evening af te sluiten.

(Geert & Cristina)

20130410-084130.jpg

20130410-084140.jpg

20130410-084152.jpg