Archive | June, 2013

“Box”

27 Jun

DSC01256

DSC01262

Meegaan naar Nicaragua is een van de beste beslissingen die ik ooit al gemaakt heb.  Ik weet nog toen we voor het eerst op school te horen kregen over de inleefreis.  Op een of andere manier sprak het mij meteen aan en wist ik ergens: dit is mijn kans om mijn grenzen te verleggen! Ik twijfelde wel eerst tussen de drie dagen Parijs met mijn vrienden en de twee weken Nicaragua met een groep vreemde mensen, maar achteraf bekeken, heb ik duidelijk de juiste beslissing gemaakt!

Nicaragua heeft een grote indruk op mij nagelaten.  Om te beginnen sprak de mentaliteit van de mensen me heel erg aan.  Als je op straat nog maar knikte naar een wildvreemde, kreeg je onmiddellijk een glimlach, gevolgd door een “Buenas!”.  Ook het eten vond ik beter meevallen dan verwacht.  Ik dacht eerst dat ze mij daar 14 dagen lang bruine-bonen-prut gingen serveren, die ik nooit doorgeslikt ging krijgen…  Hier had ik me dus volledig in vergist! Het eten, vooral het fruit, viel zó goed mee, dat ik het zelfs na onze terugkomst in België verschrikkelijk begon te missen.  Ik had me op voorhand ook voorgenomen me open te stellen voor deze nieuwe dingen en me aan te passen aan hun manier van leven.  Dit bleek echter totaal geen marteling, maar eerder een mooie ervaring. Je doet immers niet altijd je behoefte boven een groot gat waar je de cucarachas (kakkerlakken) kan zien kruipen over de……

Er waren natuurlijk ook momenten waarop ik me minder geamuseerd heb.  Zo was er bijvoorbeeld het gastgezin waar ik en Wout ons op het begin iets minder thuis voelden dan gehoopt.  Aangezien we de pa nooit te zien kregen en er steeds nieuwe mensen rondliepen in huis, dachten we eerst dat we terechtgekomen waren bij de plaatselijke ‘Godfather’.  Dit alles bleek later veel beter mee te vallen dan verwacht.  Aan tafel konden we soms zelfs eens goed lachen met onze gastzus Anyerrika (‘de protput’).  Vooral de momenten waarop we haar Nederlandse woorden probeerden aan te leren, waren duizend cordoba waard.  Zo had ze het bijvoorbeeld moeilijk om de naam ‘Wout’ uit te spreken, en kwamen we niet verder dan ‘Box’…

DSC01489

Waar ik ook heel blij van ben, is dat ik tijdens deze reis nieuwe mensen heb leren kennen die ik anders nooit ontmoet zou hebben.  Ik heb hier veel nieuwe vrienden gemaakt en deze mensen leren kennen zoals ze echt zijn.  Zo heb ik bijvoorbeeld ook  Cristina ontmoet. Ik kende haar hiervoor totaal niet, maar de lange voorbereiding en de prachtige reis naar dit mooie land heeft ons allen de kans gegeven om mekaar zo goed te leren kennen en zo dicht bij nieuwe personen te komen, dat we uiteindelijk vrienden gemaakt hebben en mensen hebben leren kennen, die we waarschijnlijk niet snel zullen vergeten.

Nicaragua heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat het voor mij een belangrijk hoofdstuk in mijn leven is dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen.
Nicaragua is warm, letterlijk en figuurlijk…

Lennerth

DSC01661[1]

Advertisements

Un viaje inolvidable

12 Jun

20130612-175531.jpg

Meedoen aan de inleefreis naar Nicaragua was de beste beslissing die ik tot nu toe ooit genomen heb.

Het was een reis vol goede herinneringen en onvergetelijke momenten: achteraan in een pick-up meerijden, zwemmen in een vulkaankrater, samenleven met een zeer aangenaam gastgezin,…

20130612-180005.jpg

Voor ik vertrok had ik Nicaragua voorgesteld als een land zonder verharde wegen en maar enkele plaatsen met elektriciteit, behalve dan in enkele grote steden, maar nu weet ik wel beter, er is bijna overal elektriciteit en bijna alle straten zijn verhard. Een juiste verwachting was wel dat er een grote kloof is tussen rijk en arm, zo was er in Managua een arme man die ons persé .mwou rondleiden in de kathedraal. Hij kon niet praten, maar bleef de hele tijd bij ons en deed ons tekens van waar we naartoe moesten (terwijl we er niet om vroegen). Later toen we vertrokken naar het winkelcentrum tegenover de kathedraal riskeerde hij zijn leven om voor ons de auto’s tegen te houden. We kwamen aan bij het winkelcentrum waar hij ons ook wou rondleiden, maar hij mocht niet binnenkomen omdat hij arm was. Dit zal me toch altijd bijblijven.

In Nueva Guinea sliepen Alexander en ik in hetzelfde gastgezin. Dit was zeer een aangename ervaring. We hadden er niet te klagen, behalve dat we elke maaltijd rijst en bonen aten. Alexander had hier geen problemen mee, maar ik was ze al snel beu. Voor de rest was het een zeer fijn verblijf in het gezin. We konden er als we zin hadden rusten in de hangmatten die er ophingen, wat we dan ook meermaals deden.

20130612-175721.jpg

20130612-175807.jpg

Toen we weer naar België vertrokken had ik een dubbel gevoel, ik wou wel terug naar huis, maar ik wou ook niet meer weg uit Nicaragua. Het is zonder twijfel het mooiste land waar ik ooit al geweest ben en ik kan niet wachten om terug te keren.

Groetjes

Robin

20130612-175858.jpg

Geen fruit van de Colruyt

12 Jun

Één van de leukste dingen aan Nicaragua was dat we er zoveel dingen konden doen die in België niet getolereerd zouden worden. Één van die dingen was bijvoorbeeld in deze “camion-laadbak-auto” rijden. Dat vond ik echt een fijne en unieke ervaring en zo heb ik ook veel van de omgeving kunnen meepikken zoals koeien die vrij over straat lopen. Die dag waren we op weg naar de rivier om lekker te barbecueën en een beetje uit te rusten van onze week in Nueva Guinea.

20130612-174926.jpg
één van mijn grote dromen, voordat ik naar Nicaragua vertrok, was om het fruit rechtstreeks van de bomen te plukken en dan op te eten. Gelukkig was mijn wens in vervulling gekomen en hebben we een verse kokosnoot kunnen eten in Los Angeles! Later, in Léon, tijdens het hanengevecht, heb ik ook kunnen genieten van een verse mango die ik zelf van de boom had geplukt. Het hanengevecht had me niet kunnen bekoren maar gelukkig had de mango-ervaring mij toen toch nog eventjes kunnen opvrolijken tijdens het gruwelijke gevecht

20130612-175032.jpgb
In Nueva Guinea werden we beschouwd als echte VIP’s of PMP’s (Personas Muy Populares). Enkele van ons zijn zelfs op televisie geweest. Astrid, Jill en ik waren ook nog eens op de radio te horen. Soms werden we zelfs herkend als Amerikaanse filmsterren of zangeressen. Ik vond het vooral heel gek toen er foto van Astrid en mij met een verfborstel in de hand op de achtergrond van een leerling haar gsm stond. Deze leerling zat op school waar wij waren gaan verven en zij en haar vriendinnetjes hadden een dag geleden om een foto gevraagd. Gelukkig waren ze altijd heel lief en vriendelijk en waren wij ook heel fier dat we met hen op de foto mochten!

20130612-175125.jpg

Saludos,
Astrid Lacroix