Ontelbaar veel herinneringen!

27 May

Om te beginnen: “Wat een vliegrit!” Het was zeer leuk dat we films en series konden kijken, spelletjes konden spelen enzovoort! Daardoor merkten we bijna niet dat de rit zo lang duurde.
Toen we in het vliegtuig terug naar huis kwamen, merkten we dat het een heel ander vliegtuig was en we beseften dat dat geen leuke rit zou worden. We hadden geen televisietje meer voor ons, we mochten niet kiezen wat we keken, en slapen lukte niet echt.

We hebben allemaal uitgekeken naar het landen in het warme en mooie Nicaragua. Nu ik eraan terug denk, komen vele herinneringen terug in mijn hoofd. Ik ga jullie laten genieten van enkele van deze herinneringen!

20130527-192929.jpg

20130527-192939.jpg

In de eerste week hebben we vrij veel dingen bezocht. Mooie bloemen, prachtige uitzichten, vulkanen en nog veel meer! Ik was zeer gefascineerd door de mooie landschappen en natuurelementen. Op momenten zag je mooi beboste stukken en dan een paar meter verder weer een heel sober bebost stuk, met enkel grassen en mossen.
Het vele wandelen op de vulkaan was wel de moeite waard. Ik was vooral moe na de wandeling, maar achteraf gezien ben ik blij dat we dat gedaan hebben, het was allemaal mooi om te zien. Goed dat we met een open-busje naar boven en beneden gebracht werden!

20130527-193718.jpg

Aan deze kerk/kathedraal heb ik een herinnering die ik zeker de moeite waard vind om te vertellen. We gingen dus deze kerk bezoeken en waren aan het rondkijken binnenin de kerk, toen plots een rare man bij ons stond en ons vanalles probeerde duidelijk te maken, maar wij wisten niet meteen wat hij bedoelde. Dus volgden enkelen van ons hem. Hij leidde ons rond in de kerk en deed op sommige plaatsen dingen voor die wij ook moesten doen, bijvoorbeeld op onze knieën zitten en de grond kussen. De man kon niet spreken en was doof, dus was het niet even gemakkelijk om met hem te communiceren. We vonden het allemaal heel lief van hem, maar langs de andere kant toch een beetje eng. Toen we de kerk wilden verlaten, bleef hij ons maar volgen, tot we in het winkelcentrum aankwamen. Daar werd hij aangehouden door de politie, wat op zich wel erg was, maar langs de andere kant was ik toch blij dat hij er niet meer was. Dat was me een uitstapje..

20130527-193310.jpg

Een paar dagen later werden we verwacht in “Parque Vivero”. Daar hadden sommige mensen enkele acts voor ons voorbereid, en dat was de plek waar we ons gastgezin voor het eerst zouden ontmoeten! We waren dus allemaal vol spanning aan het wachten.
Het was best raar toen we merkten dat er enkel een meisje ons kwam halen, maar Helene (mijn gastgezin-genoot) en ik waren wel blij om haar te ontmoeten. Het was een hele leuke eerste indruk, dus zagen we het wel goed zitten.
Het communiceren met haar en de rest van het gastgezin verliep eerst zeer stroef maar naarmate de dagen voorbij gingen, ging het wel beter.

20130527-193354.jpg

Ons allereerste ontbijt in ons gastgezin: bonen natuurlijk! “Dat viel wel mee.” Opluchting!
Ons gastgezin was zeer leuk en zorgzaam. De meeste momenten met hen waren wel leuke, met hier en daar enkele twijfels.
Op Jaak zijn feestje hebben we zeer leuk gedanst met ons nichtje en ze leerde me de salsa! Ik was zo blij.

20130527-193447.jpg

20130527-193452.jpg

Een laatste herinnering, is een minder leuke. Op een dag werd Helene ineens zo ziek, ik was kei bezorgd en was bang dat ze enkele dagen ziek zou worden. Ik vertelde haar dat ik blij was dat ik nog niet ziek geworden was. Maar dat had ik beter niet gezegd, want enkele dagen erna had ik het zitten. Ik had zo pijn en was zo verdrietig dat ik niets meer kon doen met de groep. Ik ben ongeveer een week ziek geweest en heb de rest van de activiteiten niet kunnen meedoen, wat ik echt heel erg vond.

Ik vond het een super ervaring, enkel dat ik mijn vrienden en familie zeer hard miste. Ik zal de momenten nooit vergeten en ik weet dat ik ook nooit meer zo iets ga meemaken, dus ik ben de mensen die ervoor gezorgd hebben dat ik mee kon gaan zeer dankbaar!

Sofie Flach

Advertisements

Las historias de Bear Grylls

21 May

Het lijkt nog op de dag van gisteren dat we allemaal gedropt werden in het veel te warme Nicaragua. Omdat we nog allemaal pompaf waren van de 13 uur lange vlucht, hadden onze begeleiders voor een zeer trendy bus gezorgd die ons naar een typisch hotelletje bracht: hotel Los Felipe.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De volgende ochtend brak aan, ook al had mijn kamergenoot mij 6 keer wakker gemaakt… toch had ik zalig geslapen. We zouden vandaag naar het natuurpark gaan waar een uitgestorven vulkaan zou zijn, jaja hier is het allemaal begonnen: onze eerste scène van bear grylls ging hier van start. De eerste scéne zit er op, nu naar de volgende…

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We zijn al een paar dagen verder en het is eens dringend tijd om de handen uit de mouwen te steken. Vandaag gaan we helpen in La montañita, het is een kleine school met een groot hart die echt aan iedereen denkt, we hebben in deze school een pad aangelegd wat bloed, zweet en tranen kostte.
562636_10200500452969365_1830352049_n

Na de middag gingen we naar Los Angeles waar we bleven eten in een klein maar gezellig cafeetje langs de weg, spijtig genoeg was het water op en zijn we samen met de lokale bevolking terug de wildernis in moeten trekken die ons hun bron van verse kokosmelk lieten zien. Wat was dit verfrissend en lekker!
891688_367718866672952_1781860327_o

Nu nog enkele dieren vinden en onze brandstoftanken zijn weer gevuld voor vandaag.

Met man en macht gaan we naar de verzamelplaats waar we onze gastgezinnen krijgen voorgesteld, vol spanning zitten ik en lennerth op het puntje van onze stoel en wachten we op onze gastouder, opeens zien we Hilde naar ons toe stappen met Anjerrica (codenaam: protput), een gezette vrouw die er op het eerste zicht raar uitzag maar nu we haar hebben leren kennen bleek ze een vrouw te zijn met een hart van goud die er alles aan deed om ons verblijf bij haar thuis top te maken.
537151_534074089968772_842212338_n
We werden behandeld als prinsen, zelfs toen ik met mijn hele bazaar in de riool was gevallen zorgde ze er voor dat mijn kleren terug van zwart naar wit werden getoverd.

904129_367729670005205_810895317_o

Enkele dagen later brak het einde al aan van de tijd met ons gastgezin en begon er een nieuwe week in Nicaragua. Het afscheid verliep iets vlotter dan de kennismaking, maar ja, dat hangt van persoon tot persoon af. Nu gaan we een busrit van 7 uur tegemoet, dat wordt afzien! Eens in Léon aangekomen is het nog een kwestie om naar de kamers te gaan en onze valiezen uit te pakken en nog snel naar enkele haangevechten te kijken om de dag tof af te sluiten.

Hier zijn we dan aan het einde van onze reis, binnen enkele uren is het terug de vlieger op en zijn we onderweg naar huis, wat ga ik Nicaragua missen, de mensen die ik hier heb leren kennen, de ervaringen die ik hier heb opgedaan, voor mij was deze reis in 1 woord: WAUW!

Saludos,

Bear Grylls aka Wout Digneffe

“We eindigden de reis dus zoals we hem waren begonnen: met schoonheid”

14 May

alex1

Onze eerste echte dag in Nicaragua, we waren met de bus uit Managua vertrokken op pad naar het natuurgebied” Mombacho” dat zich rond een uitgedoofde vulkaan bevond.

Hier kreeg ik mijn eerste indruk van het land Nicaragua: een prachtig land dat nog stukken ongerepte natuur bevat. Niet alleen in en rond het natuurpark kreeg ik dit beeld maar ook tijdens de busrit zag ik een glooiend landschap voorbijschuiven, het was een bewegend panorama. Tijdens de wandeltocht in het park kregen we uitleg over het park en zijn ontstaan en zagen we de ongerepte natuur met onze eigen ogen, ook zagen we een wild dier: een luiaard, je kan het dier wel niet echt wild noemen.(De luiaard is ook mijn lievelingsdier, dus wat een meevaller.)

alex2

De reis was niet enkel rust en genieten maar soms ook hard werken. Zo moest ons groepje in de school “la montañita” een pad aanleggen en hiervoor moesten we eerst het oude pad opbreken en de weg vrij maken van verschrikkelijk veel boomwortels(de school stond in een woud)en dit was een zeer zwaar werk om te doen, hier zie je ons hard werken op de foto (let op de Nicaraguanen op de achtergrond: even actief als ons.), daarom duurde het werk ook langer dan de 3 dagen die we in de school doorbrachten( trouwens een maand na onze reis is het pad nog steeds niet af!!!). In deze 3 dagen hebben we toch goed gewerkt want zoals je op de volgende foto kan zien is er toch al resultaat geboekt: onze namen staan in het vers gegoten beton.

alex3

alex4

Onze voorlaatste dag in Nicaragua brachten we door aan de oever van het meer van Masaya (het meer bevindt zich in een vulkaan en het water is dus op kamertemperatuur ).

Deze dag staat voor mij symbool als de laatste activiteit van de reis en hierna was er voor mij alleen maar ruimte voor terugdenken aan de reis en heimwee hebben naar dit prachtig land.

We eindigden de reis dus zoals we hem waren begonnen: met schoonheid, een prachtig uitzicht over het meer en zijn omgeving, een waarlijk panorama.

 

 

Alexander Deveux

Terug van een reis waar nooit stilte was

8 May

20130508-180652.jpg

28 maart, het begin van iets wat mij en anderen heeft veranderd.
Nu, zo goed als een maand geleden, kan ik niet anders dan verwonderd en bewonderend terugkijken naar een land wat mij heeft doen nadenken over de manier waarop wij in België leven.

Nicaragua en België een zee van verschillen en gelijkenissen!
In België, heeft iedereen haast en alles moet direct in orde zijn. Je mag geen 2 minuten te laat komen of er zijn gevolgen aan verbonden. En dit brengt natuurlijk heel wat stress met zich mee, hier heb ik geen enkele dag zonder een minuut stress. Altijd is er wel iets dat stress met zich meebrengt.
Nicaragua, een groot verschil op dat vlak. Daar werd niet gekeken of je nu 2, 5 of 30 minuten te laat kwam.
Mijn mama zei laatst nog, ” Astrid, ik denk dat jij daar beter zou functioneren dan hier in België”.
Dat heb ik helemaal niet negatief opgevat, want ik weet van mezelf dat ik niet echt naar het uur kijk. Wat moet gebeuren zal gebeuren en wel in een bepaalde tijd, maar of dat nu vandaag of morgen of binnen 5 minuten gebeurt, maakt voor mij niet zo een verschil. Maar toch zal ik er rekening mee moeten houden want in onze Belgische samenleving is dat wel van groot belang.
Als je daar vroeg of je moest helpen zodat er iets in orde gebracht kon worden, was hun antwoord direct ” tranquilo tranquilo”. Dus we moesten het op ons gemak doen.

En al de andere verschillen werden mij pas echt duidelijk wanneer ik terug thuis kwam na een reis waar nooit stilte was, zelfs niet in de bus wanneer iedereen slip. Thuis was alles stil, ik stond in de keuken naar de tuin te kijken en op dat moment drong het pas echt tot mij door hoe verschillend alles wel niet was. De huizen, de straten, de manier van leven en kasten vol met eten,..
In Nicaragua had ik precies het besef niet, hoe anders het was. Hoewel ik op elk moment van de dag in de verschillen leefde. Ik was tevreden met wat ik daar allemaal had, ik heb nooit iets tekort gehad!En dan kom je thuis en zie je wat voor een luxe je hebt die eigelijk volledig overbodig is. Want daar hadden wij genoeg met de basisbehoeften van een mens om te overleven.

20130508-180620.jpg
Nicaragua, een land om nooit te vergeten. Wat een prachtige natuur, wat een lieve mensen, die je zo openhartig ontvingen.
Echt een dikke proficiat aan de gastgezinnen die ons, 16 jongeren en 5 begeleiders, hebben opgenomen in hun gezin voor een week. Zij hebben dat met heel veel liefde gedaan en met constant de gedachte in hun hoofd, “is dit wel goed genoeg voor hun?”. Dus daar hebben wij zeker niet tekort gekregen. Want de hoeveelheid eten dat wij daar ‘s morgens en ‘s middags voorgeschoteld hebben gekregen, is echt onbeschrijfelijk. ‘s morgens, eerst een bord vol met fruit en daarna nog eens een bord vol met bonen en eieren. Zo een ontbijt had ik nooit verwacht.

Ook in de scholen, werden wij hartelijk onthaald. Toen wij in El Institutio aankwamen, zijn wij direct aan alle klassen voorgesteld en kregen wij in elke klas een applaus. In deze school hebben wij een lokaal moeten schilderen, waar we direct enkele typische Nicaraguaanse gewoontes kon herkennen. De directie wist dat we kwamen schilderen, maar de eerste dag was er nog niets van verf voorzien, enkel een paar spijkers om een nieuwe houten wand te plaatsen. Ook de tweede dag waren er enkele verf probleempjes, ze dachten dat we met 2 potten verf en 4 verfborstels een heel klaslokaal met een stuk of 10 leerlingen konden schilderen, fout gedacht 🙂
Dus daarom moesten ze regelmatig een paar potten verf gaan bijhalen, waardoor we tijd verloren. Maar al bij is het lokaal afgeraakt! En was de directie zeer content dat wij dat voor hun gedaan hadden.

Deze inleefreis heeft mij veranderd op manier van denken en handelen. Ik denk nu regelmatig aan hun, wanneer wij hier elke dag liters en liters stromend water hebben en wanneer wij soms gewoon de televisie laten op staan als we er niet naar kijken of lampen laten branden. Zij hebben daar elke dag en uur de kans dat de elektriciteit uitvalt of er geen water meer is om te douchen.

Ik ben echt blij dat ik deze kans heb gekregen om zo iets te hebben mogen meemaken!

Astrid Degraeve

20130508-180647.jpg

Tranquilo… Op’t gemak!

30 Apr

Het leven in België is haast niet te vergelijken met het leven in Nicaragua. De mensen, de cultuur, de waarden en normen verschillen toch lichtjes met die van ons landje. Dit is mij erg opgevallen toen ik terug in België was. Hier is alles veel hectischer, alles moet stipt en nauwkeurig verlopen en we krijgen stress van de kleinste dingen. Ook zijn we lang niet zo behulpzaam als de Nicaraguanen. Als je hier op de grote markt van Sint-Truiden van je fiets valt is de kans groot dat iedereen je gewoon voorbij loopt. Dit is in Nica niet het geval ! Toen ik mijn voet in de rivier had gestoten en de ehbo-kist nog in het hotel lag, was daar meteen een jongeman die zijn zakdoek aanbod om rond mijn voet te binden. Achteraf is hij nog naar zijn zakdoek komen vragen. Ai … die hadden we in het ziekenhuis gelaten !

20130502-173139.jpg

De eerste schooldag was ook weer een hele aanpassing. Op tijd komen is sowieso nooit mijn sterkste kant geweest. En 2 weken leven in een land waar te laat komen een vaste waarde is, heeft er ook niet echt goed aan gedaan. Op school is de nieuwe regel: wie te laat komt in de les, krijgt strafstudie ! Het eerste uur op maandag, had ik al een strafstudie aan mijn been. Het werd mij meteen heel hard duidelijk gemaakt dat we niet meer in Nicaragua zaten !
Wat ik ook heel bewonderenswaardig vind aan de mensen daar is dat zij heel goed met ‘stressvolle’ situaties kunnen omgaan. Op een bepaald moment zaten we in het hotel en viel plots de elektriciteit uit. Sofie kreeg al bijna een paniekaanval omdat ze nu niets op de blog kon posten, ik was panisch dat iemand op mijn pas genaaide voet ging staan en nog iemand anders moest echt heel nodig, maar durfde niet in het donker naar de wc te gaan.

Terwijl wij met deze ‘stresssituatie’ probeerde om te gaan, staken de hoteleigenaars gewoon een paar kaarsen aan en gingen verder met hun werk. Alsof er niks gebeurd was. Laat alles maar komen zoals het komt, een prachtige ingesteldheid. Makkelijk bovendien als je zo kan leven. Als wij ook maar een tiende van deze ingesteldheid zouden kunnen overnemen zou dit al een pak minder stress betekenen voor velen van ons. Het zou ons waarschijnlijk ook veel gelukkiger maken, als je geen verwachtingen hebt kan je dus ook niet teleurgesteld worden.

Misschien moet ik de volgende keer als er weer eens een strafstudie boven mijn hoofd hangt, mijn leerkracht het kaarsenverhaal maar eens vertellen. Ik zou hem kunnen vertellen van de relaxte Nica sfeer. Ik zou hem kunnen vertellen over die prachtige ingesteldheid: laat alles maar komen zoals het komt. En wie weet begrijpt hij dan mijn zogezegde nalatigheid, mijn voortdurend te laat komen en mijn nonchalance.

Of misschien stuur ik hem beter eens naar daar en laat hem het gewoon zelf allemaal ervaren, dan begrijpt hij mij vast wel 🙂

Jill Clerx

20130502-173131.jpg

Matthias blikt terug

23 Apr

IMG_6913In Nicaragua heeft de prachtige natuur een sterke indruk op mij nagelaten. Maar vooral dan het extreme contrast met de overal brandende afvalhopen en zwerfhonden, -kippen, -koeien, -paarden, en -katten op straat. Een prachtig initiatief vond ik dan het project La Esperanzita dat boeren leert aan landbouw te doen met hun eigen inheemse vegetatie en leert zorg dragen voor deze oorspronkelijke planten. We kregen hier eerst een uitleg die mij eigenlijk schokte omdat dit eigenlijk de gelegenheid was waar ik erachter kwam dat  er in Nicaragua eigenlijk toch nog een dictatuur is. Het onderwijsniveau wordt zo laag mogelijk gehouden om te voorkomen dat de bevolking kritisch gaat denken en zich realiseert wat er met hen gebeurt.  Na deze presentatie maakten we hier een wandeling door de ‘jungle’, altijd gepaard gaande met enkele opnames voor de nieuwe Bear Grylls’ Ultimate Survival: Nicaragua (http://www.youtube.com/watch?v=42pL2gmg3xc).

Ook de gastvrijheid van de Nicaraguanen trof mij. Misschien was het enkel omdat we met onze bleke huidjes opvielen en bijna iedereen ons al kende, maar het verbaasde mij toch hoe vriendelijk de mensen zijn op straat. Als je in België tegen een vreemde op straat ‘goedemorgen’ zegt, word je al bekeken van ‘wat zegt die nu?!’. In tegenstelling tot daar waar iedereen wel hallo zei tegen elkaar. We werden ook in de gastgezinnen opgenomen met een ontzettende openheid en misschien zelfs liefde. Zelfs al waren we er enkel om te slapen en te eten, en op enkele momenten voor een iets langere tijdsspanne, we werden, de een al wat meer dan de ander, echt opgenomen in de familie. Bij het afscheid viel het dan voor sommigen niet mee. Ik persoonlijk had het héél goed getroffen met de familie Dávila, Cristina en ik zijn in die week echt deel van het gezin geworden.

IMG_6986

 Al bij al vond ik de reis zeker en vast meer dan de moeite waard. Ik mis de groep en de sfeer nog altijd enorm, het is nog een beetje moeilijk om aan te passen, maar het komt wel in orde, al hoop ik eigenlijk een klein beetje dat het gevoel blijft. Ik wil hiermee ook nog eens alle begeleiders en organisatie bedanken voor hun inspanningen. Ook wil ik de fantastische groep bedanken voor de ongelofelijke sfeer en alle onvergetelijke momenten. Gracias!!

IMG_7127

Een terugblik

15 Apr

10000km ver, alles anders: mensen, klimaat, levensstijl.

Toch voelden we er ons thuis ondanks de talrijke waarschuwingen gaande van  politieke onrust, ongedierte, tropische regens, allerlei ziektes tot het onverstaanbaar Spaans.

Maar we werden als gasten ontvangen, meer nog, de Nica’s beschouwden ons als een van hen.

Ondanks de schreeuwende slogans “socialisme, katholicisme, nationalisme” voelden we dat dit volk kreunde onder  een regime dat meedacht met het koloniale en meer recente verleden. Deze verborgen parel geklemd tussen big brother en de latino’s moet kiezen tussen cola en mobieltjes of reggae en gallo pinto.

Net geasfalteerde verbindingswegen werden afgebakend door schamele krotten,stromen van pover geklede mannen en vrouwen, schoolkinderen in hagelwitte hemd met azul broek of rok, altijd schreeuwende venters “agua!!!”.Voortdurend de scherpe geur van het laatste restje smeulend regenwoud dat opgeofferd werd aan de vooruitgang of uit pure noodzaak om de pollo tenminste warm te kunnen serveren.

Er straalt  levenskracht uit de donkere ogen van dit bruisende volk, zoals de talrijke vulkanen een voortdurende dreiging zijn voelt men hier de energie van mensen die vooruit willen , maar nog even worden tegengehouden door mank lopende structuren. Enkel een ander onderwijs ,dat toelaat kritisch en creatief te denken, zal een uitweg geven aan dit jonge land, waar de onderwijskwaliteit bepaald wordt door uniformiteit en stilte in de overvolle klaslokalen.

We werden verrast door de onmetelijke natuurlijke rijkdommen en de inventiviteit waarmee de loco’s omspringen om alles bruik- en eetbaar te maken. Een banaan is geen chiquita en de verse kokosmelk is zoveel beter dan dat blikje frisdrank. Wandelen in het regenwoud is een overlevingstocht, blij dat je heelhuids terug komt met immer de rode klei aan je voeten maar voldaan door de immense variëteit van fauna en flora.

Alles komt ooit in orde. Een tropische regen spoelde de pas geel-blauw geverfde schoolgevel af, morgen zou men opnieuw beginnen. Nooit opgeven… altijd opnieuw beginnen, tijd is hier echt relatief. Vergaderen, onderwijzen, bouwen, planning… niet efficiënt, maar toch leeft en overleeft men, is er een sociaal weefsel en bouwt men aan een toekomst.

Nicaragua, je hebt ons de andere kant van de realiteit laten zien. Het zal even moeilijk zijn hier terug te wennen aan de regeltjes en de voorgehouden werkelijkheid. Ons hart zal altijd een stukje daar blijven.

Bedankt!

Jaak